زیست دبیرستان

^{سخت آشفته و غمگين بودم*** * به خودم مي گفتم:* **** *بچه ها تنبل و بد اخلاقند* **** *دست كم مي گيرند* **** *درس ومشق خود را…* **** *بايد امروز يكي را بزنم، اخم كنم* ** و نخندم اصلا* **** *تا بترسند از من* *****و حسابي ببرند…* **** *خط كشي آوردم،* *****درهوا چرخاندم...***** * چشم ها در پي چوب، هرطرف مي غلطيد***** *مشق ها را بگذاريد جلو، زود، معطل نكنيد !* **** اولي كامل بود،* *****دومي بدخط بود* **** *بر سرش داد زدم...* *****سومي مي لرزيد...* **** *خوب، گير آوردم !!!* *****صيد در دام افتاد* **** *و به چنگ آمد زود...* **** *دفتر مشق حسن گم شده بود* **** *اين طرف، آنطرف، نيمكتش را مي گشت* **** *تو كجايي بچه؟؟؟* **** *بله آقا، اينجا* **** *همچنان مي لرزيد...* **** *” پاك تنبل شده اي بچه بد ”* **** *" به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند"* **** *” ما نوشتيم آقا ”* **** *بازكن دستت را...* **** *خط كشم بالا رفت، خواستم بركف دستش بزنم* **** *او تقلا مي كرد* **** *چون نگاهش كردم* **** *ناله سختي كرد...* **** *گوشه ي صورت او قرمز شد* **** *هق هقي كردو سپس ساكت شد...* **** *همچنان مي گرييد...* **** *مثل شخصي آرام، بي خروش و ناله* **** ناگهان حمدالله، دركنارم خم شد* **** *زير يك ميز،كنار ديوار، دفتري پيدا كرد ……* **** *گفت : آقا ايناهاش، دفتر مشق حسن* **** *چون نگاهش كردم، عالي و خوش خط بود* **** *غرق در شرم و خجالت گشتم* **** *جاي آن چوب ستم، بردلم آتش زده بود* **** *سرخي گونه او، به كبودي گرويد …..* **** صبح فردا ديدم* **** *كه حسن با پدرش، و يكي مرد دگر* **** *سوي من مي آيند...* **** *خجل و دل نگران، منتظر ماندم من* **** *تا كه حرفي بزنند* **** *شكوه اي يا گله اي، يا كه دعوا شايد* **** سخت در انديشه ي آنان بودم* **** *پدرش بعد سلام، گفت : لطفي بكنيد، و حسن را بسپاريد به ما ”* **** *گفتمش، چي شده آقا رحمان ؟؟؟* **** *گفت : اين خنگ خدا* **** *وقتي از مدرسه برمي گشته* **** *به زمين افتاده بچه ي سر به هوا، يا كه دعوا كرده* **** *قصه اي ساخته است* **** *زير ابرو وكنارچشمش، متورم شده است* **** درد سختي دارد، مي بريمش دكتر با اجازه آقا …….* **** چشمم افتاد به چشم كودك...* **** *غرق اندوه و تاثرگشتم* **** *منِ شرمنده معلم بودم* **** *ليك آن كودك خرد وكوچك* **** *اين چنين درس بزرگي مي داد* **** *بي كتاب ودفتر ….* **** *من چه كوچك بودم* **** *او چه اندازه بزرگ* **** *به پدر نيز نگفت* **** *آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم* **** *عيب كار ازخود من بود و نميدانستم* **** *من از آن روز معلم شده ام ….* **** *او به من ياد بداد درس زيبايي را...* **** *كه به هنگامه ي خشم* **** *نه به دل تصميمي* **** *نه به لب دستوري* **** *نه كنم تنبيهي* **** **** ***** *يا چرا اصلا من عصباني باشم* **** *با محبت شايد، گرهي بگشايم* **** با خشونت هرگز...* **** با خشونت هرگز... با خشونت هرگز...*****}